|
Afbeeldingen
van grimmige staalconstructies, industriele elementen, de resten van
het verwoestte hart van Rotterdam. Op het eerste gezicht maakt het werk
van Esther van Nie een weinig zoetsappige indruk. Haar kleuren neigen
naar grijs, blauw, met af en toe, aarzelend bijna, een warmer, voorzichtig
rood element. Alsof het eigenlijk niet mag. De vormen zijn hoekig, de
lijnvoering is stevig en zwart. Vooral veel zwart. Maar de schijn bedriegt.
Kijk langer dan de eerste indruk. Gluur voorbij het pantser. Dan zie
je dat haar werk gaat over vergankelijkheid. Verloren herinneringen.
Beschadiging, soms. Het werk van Esther van Nie speelt zich af in de
tijd. Hoofdrolspeler is de geschiedenis. Ze zag steden met diepe wortels.
Wenen, Berlijn, Leningrad, Dublin. Stedelijke landschappen legde ze
vast met haar fototoestel. De tijd deed vervolgens haar werk. Nog even
wachten op juiste beeld, de collage die alles zegt... het resultaat
is monumentaal, ongenaakbaar, gepantserd. En oh zo breekbaar tegelijk.
Tekst: Marianne Selie |
||||