Verslag van de NVBS-SNE reis “Sporen in het land van Mao en Kim Il Sung.”
11 augustus – 4 september 2001

Overal ligt mais te drogen, of rode pepers. (260kb)

De tombe, bijna geheel symetrisch opgebouwd. (309kb)


Wachters. Eerst twee rechters, dan twee burgers. (249kb)

EERST NAAR
• LEESWIJZER
• INLEIDING

CHINA

CHINA LOC voor LOC
• Chengde
• Shen Yang
• Anshan
• Baotou
• Fushun
• Jinpeng, de pas
• Datong

CHINA, THEMA'S ONDERWEG
• In de trein
• hard- en softsleepers
• Het verkeer
• Het weer
• Cultuur
• De Chinezen
• Vuilnisophalers en vervuiling
• Stedenbouw
• 25 dagen “hello”
• Wc- en darmpraat
• Gras
• Hutongs en markt
• Geld en prijzen
• Eten

NOORD-KOREA

NOORD-KOREA
• Inleiding
• Het land binnen komen
• Op naar P'Yongyang
• Kim en Kim religie
• Metro, treinen en locs
• Een bijzondere grens I
• Gat in de weg
• Een bijzondere grens II
• Het verkeer
• Onderweg
• De toekomst

ALGEMEEN
• Slot
• Links
• Disclaimer

Gat in de weg!.

Een bezoek aan de werkelijke grens met Zuid-Korea gaat gepaard met veiligheidsmaatregelen. Bij een militaire post worden wij aangemeld door onze veiligheidsman. We moeten de bus uit en mogen een voor een door de betonnen poort en langs de anti-tankwal. Het is al lang duidelijk dat wij niet de gedisciplineerdheid hebben van groepen N-Koreanen, maar daarentegen zijn we wel creatief. We sorteren onszelf op lengte en marcheren langs de militairen naar onze bus die aan de andere kant van het beton klaarstaat. Foto's maken is uit den boze, gedemilitariseerd betekent niet zonder militairen.


We rijden een hobbelige weg naar de eigenlijke grens en onverwacht kunnen we niet verder. De situatie is wel duidelijk, we kunnen niet verder omdat er een gat in de weg zit waar de bus niet langs of doorheen kan. Zoals gebruikelijk in dit soort situaties wordt hard gewerkt aan een verklaring voor het euvel. Het lijkt ons redelijk duidelijk. Er staat een roestige dragline en er wordt gewerkt aan een duiker, onze begeleiders waren niet op de hoogte. Volgens hen was overvloedige regenval de oorzaak van het gat in de weg, maar volgens ons is de grond daar wat te droog voor. Onder toeziend oog van een militaire post wachten we op wat komen gaat. Er wordt koortsachtig overleg gepleegd, het zou namelijk een enorme afgang zijn als wij niet naar de grens zouden kunnen, de militairen en wegwerkers krijgen 3 uur de tijd om het gat te dichten. Wij kijken met een scheef oog naar de dragline en weten het zo net nog niet.

Keuze is er niet, we rijden terug en gaan eerst maar es een stukje eten in een bijzonder restaurant. In een authentieke en rustieke sfeer eten we uit koperen schaaltjes, gezeten op biezen matten. Onze schoenen staan achter de rijstpapieren deur op de gang in een rijtje. Het doet me denken aan de inrichting van Japanse huizen, maar dat vinden de Koreanen vast niet leuk, de herinneringen aan de Japanners is niet zo goed. Zo te merken heeft onze buschauffeur ook goed gegeten, hij geeft flink gas op de smalle wegen. Achter ons vormt zich een wolk van fijn grijs stof en zand. Langs de weg lopen of fietsen mensen en die moeten zich maar uit de voeten maken voor ons. Hier wordt er overal waar een plekje is maïs en rode pepers gedroogd. Op de weg gaat dat natuurlijk het beste, maar daar moeten wij dan weer langs. We bezoeken een tombe van een Koreaanse keizer, prachtig gelegen in de groene heuvels en in het groene gras. Een plek om uren te kunnen blijven, maar als we in de hitte boven zijn aangekomen moeten we al snel weer terug. De geslotenheid van het land kent hier een voordeel, het monument is nog niet door toeristen met voeten getreden.

Vervolg: Een bijzondere grens II