Verslag van de NVBS-SNE reis “Sporen in het land van Mao en Kim Il Sung.”
11 augustus – 4 september 2001

Geheel legeperrons om onze trein heen. (274kb)


Een dagje vrij, zingen en dansen aan de voet van de waterval (342kb)


Onderweg. Vissen is belangrijk voor de voedselvoorziening. (217kb)

EERST NAAR
• LEESWIJZER
• INLEIDING

CHINA

CHINA LOC voor LOC
• Chengde
• Shen Yang
• Anshan
• Baotou
• Fushun
• Jinpeng, de pas
• Datong

CHINA, THEMA'S ONDERWEG
• In de trein
• hard- en softsleepers
• Het verkeer
• Het weer
• Cultuur
• De Chinezen
• Vuilnisophalers en vervuiling
• Stedenbouw
• 25 dagen “hello”
• Wc- en darmpraat
• Gras
• Hutongs en markt
• Geld en prijzen
• Eten

NOORD-KOREA

NOORD-KOREA
• Inleiding
• Het land binnen komen
• Op naar P'Yongyang
• Kim en Kim religie
• Metro, treinen en locs
• Een bijzondere grens I
• Gat in de weg
• Een bijzondere grens II
• Het verkeer
• Onderweg
• De toekomst

ALGEMEEN
• Slot
• Links
• Disclaimer

Onderweg.

In de korte tijd dat we in N-Korea zijn worden we vele kilometers vervoerd. Het is dus zaak goed op te letten wat er zoal langs de weg en langs de rails gebeurd. Zo is te zien dat de bloemenstrook langs de snelweg erg goed onderhouden wordt. Waarschijnlijk heeft iemand een aantal strekkende kilometer toegewezen gekregen om bij te houden en ook de middenberm staat er proper bij. De strook langs de trein ziet er goed uit, een keurig rijtje witte keitjes scheidt de baan van de berm. In de schemering licht het op.

De rivieren en sloten worden gebruikt voor allerhande activiteiten. In een modderige greppel naast de baan wast een vrouw haar haren, water is schaars. Even verderop is een legertruck de rivier in gereden en wordt nu gewassen in een lange meanderende carwash.

Overal waar wij komen krijgen we een voorkeursbehandeling en het is beslist niet de bedoeling om echt kennis te maken met de gewone bevolking. Na het bezoek aan de geschenkenbunkers worden we zelfs met onze bus tot op het perron gereden waar onze eigen trein weer klaarstaat. Voor het station werden eerst de burgers weggestuurd waarna wij het hek door konden rijden, dat voelt nog steeds vreemd. Achter het hek staart de bevolking ons aan en zwaaien mensen naar ons.

Tijdens een bezoek aan de waterval wordt onze oppasser nerveus. Beneden aan het stroompje is een groep vrouwen aan het zingen en aan het dansen. Ze zijn een dag vrij en hebben de geschenken van de leiders mogen bezichtigen. We kijken een tijdje toe en als ze de vrouwen in onze groep zien moeten we meedoen. Heel bijzonder, we kennen de taal niet en de dans niet, maar dat mag de pret niet drukken. De groep is er hartelijk en neemt ons op in de kring. In een momentje stilte tussen twee dansen in zingen wij Nederlandse kinderliedjes en doen de bijbehorende dansjes. Helaas is de gids niet beschikbaar om als tolk te helpen met de communicatie. Dat is natuurlijk ook niet de bedoeling. Lachend en handenschuddend gaan we uit elkaar.

Tijdens een lunchboottocht hadden we het al in de gaten: er staat ergens in de stad iets in de fik. Een duidelijke zwarte rookwolk was zichtbaar tussen de betonnen flatgebouwen. Als we een half uurtje later boven op de Juche toren staan (da's behoorlijk hoog!), zien we dat er een felle uitslaande brand woedt en nog steeds is er geen brandweer gesignaleerd. We hopen dat de bewoners en de bovenburen niet thuis zijn. De brandweer moet waarschijnlijk van de andere kant van de stad komen, we tellen de verdiepingen en vrezen dat de ladderwagen daarvoor te weinig hoogte kan ontwikkelen. Aan gezien wij weinig liften en roltrappen zijn tegengekomen zullen de brandweermannen al het materieel eerst via het trappenhuis naar boven moeten brengen en dan hopen op voldoende bluswater. Het verloop kunnen we niet afwachten en morgen staat het vast niet in de krant. Ongelukken gebeuren namelijk niet in N-Korea.