Verslag van de NVBS-SNE reis “Sporen in het land van Mao en Kim Il Sung.”
11 augustus – 4 september 2001

Metrostation. Kim decoratie. )282kb)


Metro in een hoofdstad, Erg weinig gebruikers te zien. (262kb)


Onze loc en een portret van Kim. Een verboden foto van een strategisch station. (219kb)

Een personeelswagonnetje. Zo te zien wel met verwarming. (294akb)

Stoom! Wel wat aftands, maar het werkt. (219kb)


Meer stoom, wel zeldzaam. (231kb)


Langs de baan. (251kb)


Panorama in het Railmuseum.
(269kb)


Panorama in het Metromuseum. (271kb).


Cameraman en tram. (273kb)


Trolleybus. Het rammelt wel enigsinds. (171kb)

EERST NAAR
• LEESWIJZER
• INLEIDING

CHINA

CHINA LOC voor LOC
• Chengde
• Shen Yang
• Anshan
• Baotou
• Fushun
• Jinpeng, de pas
• Datong

CHINA, THEMA'S ONDERWEG
• In de trein
• hard- en softsleepers
• Het verkeer
• Het weer
• Cultuur
• De Chinezen
• Vuilnisophalers en vervuiling
• Stedenbouw
• 25 dagen “hello”
• Wc- en darmpraat
• Gras
• Hutongs en markt
• Geld en prijzen
• Eten

NOORD-KOREA

NOORD-KOREA
• Inleiding
• Het land binnen komen
• Op naar P'Yongyang
• Kim en Kim religie
• Metro, treinen en locs
• Een bijzondere grens I
• Gat in de weg
• Een bijzondere grens II
• Het verkeer
• Onderweg
• De toekomst

ALGEMEEN
• Slot
• Links
• Disclaimer

Metro, treinen en locs.

Dat de metro echt rijdt hebben enkele groepsgenoten bij toeval ontdekt toen zij een privé gids meekregen en onder andere het oorlogsmuseum bezochten. Zij reden ook de andere lijn en hoewel de metro niet vol is rijdt het wel degelijk, dit in tegenstelling tot berichten op een website, waarin tijdens het bezoek van voormalig minister van buitenlandse zaken van de USA Allbright gedacht werd dat de metrostel stil lag. Tijdens de twee metroritten die wij maakten vonden we het wel vreemd dat medereizigers direct de trein in de tegengestelde richting terug namen en wij speculeerden al over tientallen acteurs die met ons in de metro liepen om de boel een beetje te bedonderen. Niet dus.
Net zoals in Moskou ligt de metro op schuilkelder diepte en zijn de stations bijzonder gedecoreerd met enorme mozaïeken. De hoeveelheid handwerk in dit land is niet te beschrijven.

De trein waarin wij ons verplaatsten was een privé trein, speciaal voor ons geregeld en van een uitmuntende kwaliteit volgens de geldende normen in het land. Andere treinen waren er beslist slechter aan toe en reden niet zo frequent. Het vullen van de treinen gebeurt door deuren en ramen totdat iedereen klem vast zit. Zo hebben we een treinstel zien vullen met jonge cadetten die onder luid geschal van propaganda en marsmuziek afscheid namen van moeders, broertjes en zusjes. Voor vier jaar onder de pannen in het leger en aan het werk op het land waarschijnlijk.

Onze gidsen willen zeker zijn dat we na het bezoek aan de musea voor de geschenken op tijd terug zijn voor het avondeten. Op de heenweg was er een oponthoud van ruim twee uur (de belangstellenden voor deze treinrit waren nog wel om 4 uur 's nachts opgestaan) en dat kon geen tweede keer gebeuren. Niets vermoedend hangen we in een bocht uit het raam om beter uitzicht te krijgen over het traject en zien tot onze niet geringe verbazing onze bus achter onze trein aan rijden. De trein rijdt niet harder dan 40 km per uur, de buschauffeur hangt wat lamlendig over het stuur. We komen deze keer zelfs te vroeg aan in P'Yongyang!

Tijdens een van de vele stops hebben we de toestand van de rails en de dwarsliggers eens goed kunnen bekijken en het was duidelijk dat wij niet voor niets zo langzaam reden. Verschillende essentiële onderdelen ontbreken en de verscheidenheid in soorten dwarsliggers is groot: hout, beton (vaak brokken en geen hele liggers) of gewoon een grote boomstam.

In N-Korea zijn we alert op eventuele aanwezigheid van stoomlocs, hier en daar staat er nog wel een, niet in grote getale en de meesten zijn zo te zien niet meer in staat te rijden. Een enkele staat nog onder stoom maar we kunnen en mogen geen stops maken en het fotograferen van de stations is niet toegestaan.
Op het station in P'Yongyang staat wel een prachtige "TGV", een treinstel met een spitse snuit en geschilderd alsof het heel hard kan rijden. Het geheel heeft een aandoenlijke schoonheid, de kleuren doen mij denken aan de oost Europese trainingspakken uit de jaren '70.


Op het station waar we N-Korea weer verlaten worden we toch wel erg op de proef gesteld. Tijdens de afhandeling van de douaneformaliteiten (we moeten nu ineens precies de inhoud van onze geldbuidels opgeven) mogen we uit de trein. Aan de andere kant van het perron staat een bloedmooie stoomloc te dampen en het maken van foto's of video opnamen is ten strengste verboden. We proberen de gidsen nog eens uit te leggen wat onze hobby nu eigenlijk inhoud, maar de militairen houden voet bij stuk. Onze handen jeuken, het is erger dan de kat op het spek. Maar dan ziet iemand toch licht in deze diep duistere situatie: we worden nu gedwongen te kijken zonder onze camera's en genieten met volle teugen van het vertrek van de loc. We ademen diep in en prenten dit moment scherp in ons geheugen.

In P'Yongyang is het toegestaan om een rit met een tram te maken en zoals we inmiddels gewend zijn, is deze gelede tram geheel alleen voor ons. We rijden een eindje en maken een fotostop en rijden weer een eindje. Onze bus rijdt als een trouw hondje achter onze tram aan over een bijna lege en zeer brede avenue. De tram schudt en rammelt en ik verwacht dat de ligging op de rails beter zal zijn als de normale hoeveelheid passagiers meerijden. Dat wil zeggen: tjokvol, nu zijn wij onze enige passagiers.

Een rit met een trolleybus is ons helaas niet gegund en het maken van opnamen van deze voertuigen kan met moeite geregeld worden. Officieel brengen we een bezoek aan een boekhandel en in kleine groepjes maken we op het kruispunt onze foto's, het rijdt hier af en aan met verschillende modellen, de gidsen zijn wel wat nerveus. Zoiets mag dus eigenlijk niet, maar we hebben ons blijkbaar de afgelopen dagen best wel netjes gedragen en verdienen een beloning. Zelfs Clemens mag in de filateliewinkel in 10 minuten tijd zijn postzegelverzameling aanvullen, vlak voordat we weer naar China reizen.