Verslag van de NVBS-SNE reis “Sporen in het land van Mao en Kim Il Sung.”
11 augustus – 4 september 2001

Langs de rail, er wordt een reparatie uitgevoerd. (252kb)



N-Korea's onvoltooid hote;. (251kb)..

EERST NAAR
• LEESWIJZER
• INLEIDING

CHINA

CHINA LOC voor LOC
• Chengde
• Shen Yang
• Anshan
• Baotou
• Fushun
• Jinpeng, de pas
• Datong

CHINA, THEMA'S ONDERWEG
• In de trein
• hard- en softsleepers
• Het verkeer
• Het weer
• Cultuur
• De Chinezen
• Vuilnisophalers en vervuiling
• Stedenbouw
• 25 dagen “hello”
• Wc- en darmpraat
• Gras
• Hutongs en markt
• Geld en prijzen
• Eten

NOORD-KOREA

NOORD-KOREA
• Inleiding
• Het land binnen komen
• Op naar P'Yongyang
• Kim en Kim religie
• Metro, treinen en locs
• Een bijzondere grens I
• Gat in de weg
• Een bijzondere grens II
• Het verkeer
• Onderweg
• De toekomst

ALGEMEEN
• Slot
• Links
• Disclaimer

De grens, binnen komen in N-Korea,
op naar P'Yongyang.

We lopen de trappen weer af, behalve in de metro (roltrappen) en in ons hotel (liften) zullen we in N-Korea alle hoogtes zelf te voet moeten overbruggen. We tellen de treden maar niet. Op het perron aangekomen zien we een trein staan, onze trein. Een loc (9003), een restauratierijtuig en 4 wagons voor 34 reizigers en hun begeleiders en treinpersoneel. Het was natuurlijk beslist niet mogelijk om in te voegen in een bestaande trein. We nemen plaats in een van de Zwitserse BLS rijtuigen en verbazen ons over het feit dat alle leuke details nog aanwezig zijn. De toiletten zijn origineel: houten wc-bril en bakelieten elementen bij de wasbak. Alleen uit de zeepdraaier komt geen zeep meer. De Zwitsers waren ook zo vriendelijk om de restjes stof voor de bekleding van de eerste klas banken erbij te leveren. Sommige plaatsen hebben een frisser ruitje dan anderen, maar wel hetzelfde ruitje. In de zinderende hitte zet het geheel zich in beweging en zijn we dan toch op weg naar de hoofdstad P'Yongyang. Langzaam edoch gestaag.

Met dit tempo kunnen we goed zien wat er op het platteland gebeurt. Een aantal zaken zijn toch erg opvallend te noemen. Allereerst wordt duidelijk dat het leven in N-Korea eigenlijk een lange en moeizame voettocht is. Overal waar we komen zien we rijen N-Koreanen lopen, lopen en lopen. Grote afstanden worden te voet afgelegd, 's zomers in de zinderende hitte, 's winters in de kou. Het schoeisel is maar matig. In de velden zijn overal kleine en grotere groepen mensen aan het werk. Mechanische landouw komen we niet tegen, alle landarbeid geschiedt met de hand. De velden zijn kleinschalig opgezet, de gewassen: maïs, rijst en aardappelen. Op bijna iedere vierkante meter wordt voedsel verbouwd, een teken dat er een voedseltekort is, we zien het verbouwen van voedsel doorgaan tot in de parken en binnenplaatsen in de hoofdstad. Het doet mij denken aan foto's van graan in het centrum van Rotterdam tijdens de oorlog na de bombardementen. Op de daken van de huizen worden pompoenen verbouwd, ze doen het redelijk goed en de bloemen geven toch een vrolijke aanblik.

In de velden zien we ook het leger aan het werk, deze organisatie levert mankracht en transport. Het leger heeft het monopolie op het transport van goederen in dit land, iedere truck is legergroen en velen verkeren in slechte staat. Als we later op de snelweg rijden zien we er velen langs de weg staan, met gebroken as, de motorkap omhoog of zonder achterwiel.

In de restauratie krijgen we een goed maal, N-Koreaanse eetstokjes vormen een nieuwe uitdaging, ze lopen taps toe en zijn van roestvast staal en dus glad. In een wiebelige trein doen we ons best om niet te onhandig over te komen. We krijgen lauw bier bij het eten, het is donkerder dan het Chinese bier dat we gewend zijn te drinken en heeft een vreemd dropachtig smaakje. De trein staat langdurig stil op een stationnetje en als dan de temperatuur oploopt tot boven de 40 graden C ben je blij met alle drinken die je krijgen kunt. We staan langer stil omdat er iets aan de hand is met de remmen, ik heb daar geen verstand van, maar het treinpersoneel wel. Er steekt een stuk betonijzer uit de rand van het perron en met enige geforceerde metaalmoeheid wordt het losgemaakt en gebruikt om de remmen te repareren. In een land van schaarste moet je creatieve oplossingen verzinnen, elke dag weer.

Tijdens de reis hangen we veelvuldig uit de ramen voor verkoeling en voor het uitzicht. De loc veroorzaakt een permanente stofwolk waardoor sommige groepsleden ineens een vreemd zwartbruine kleur op het gelaat hebben gekregen. Al van grote aftand kunnen we de betonnen piramide van P'Yongyang zien. Het hotel is nooit afgebouwd, uit geldgebrek of vanwege een manke contructie, dat is niet duidelijk. Boven op dit betonnen raamwerk staat nog een eenzame bouwkraan weg te roesten. Over een aantal jaren zal het met wel donderend geraas naar beneden komen.

In de schemering rijden we de hoofdstad binnen, in de straten rijden 2e hands Mercedessen en Volvo's en ook hier wordt de nationale voettocht voortgezet. Op het station worden we zorgvuldig gescheiden van de andere reizigers, alleen op het plein moeten we ons even mengen om naar de bus te lopen. We rijden door de stad naar ons hoteleiland. De straten zijn aangeveegd en vanwege de matige hoeveelheid verkeer kunnen we flink hard doorrijden. Het verkeer is totaal anders dan we in China gewend zijn. In het hotel kunnen we nog net even het ergste stof van ons gezicht vegen voordat we gaan dineren in het roterende restaurant. Langzaam draait de stad ver onder onze voeten rond, een stad zonder straatverlichting en waar in de huizen slechts een peertje aan het plafond brandt. Alleen de monumenten voor de Kim, de staat en de ideologie zijn uitgelicht.

Morgen mogen we het allemaal gaan zien, de gidsen hebben een 20-punten programma voor ons georganiseerd. In de badkuip werken we aan het verwijderen van de rest van het roet en het stof. Twee wasbeurten zijn uiteindelijk voldoende. . ."