Verslag van de NVBS-SNE reis “Sporen in het land van Mao en Kim Il Sung.”
11 augustus – 4 september 2001

Een oude stadspoort rijst uit de vuilnisbelt. Er wonen mensen en er is een winkeltje. (123kb)


Op het perron van Jining. Achter de catering loopt een vuiisophaler. (169kb)


Jining, het vuil wordt "gescheiden'. Vooraan het GFT, achteraan bouwmaterialen om te hergebruiken. (185kb)

Speciaal voor Linux adepten. (114kb)


Schoonheid door vervuiling. (122kb)


Een geheel chemische vloeibare vloer. (235k)

EERST NAAR
• LEESWIJZER
• INLEIDING

CHINA

CHINA LOC voor LOC
• Chengde
• Shen Yang
• Anshan
• Baotou
• Fushun
• Jinpeng, de pas
• Datong

CHINA, THEMA'S ONDERWEG
• In de trein
• hard- en softsleepers
• Het verkeer
• Het weer
• Cultuur
• De Chinezen
• Vuilnisophalers en vervuiling
• Stedenbouw
• 25 dagen “hello”
• Wc- en darmpraat
• Gras
• Hutongs en markt
• Geld en prijzen
• Eten

NOORD-KOREA

NOORD-KOREA
• Inleiding
• Het land binnen komen
• Op naar P'Yongyang
• Kim en Kim religie
• Metro, treinen en locs
• Een bijzondere grens I
• Gat in de weg
• Een bijzondere grens II
• Het verkeer
• Onderweg
• De toekomst

ALGEMEEN
• Slot
• Links
• Disclaimer

Vuinisophalers en vervuiling.

Al bij het verlaten van de luchthaven van Beijing is het zichtbaar: smog zoals wij 30 jaar geleden in de grote industriegebieden kenden. Er zijn geen vergezichten en de benauwde warmte drukt de zuurstof uit onze longen. Al bij onze geparkeerde bus zien we de eerste straatvegers aan het werk, die zullen we nog erg vaak tegenkomen tijdens onze reis. Alle grote straten zijn inderdaad aangeveegd.

Als we 's middags even op een muurtje langs de rand van een stukje groen een flesje drinken worden we in de gaten gehouden door een wat slonzige man die grote zakken om zich heen heeft verzameld. Op het moment dat ik ons afval in een afvalbak wil gooien houdt hij me tegen en eerst begrijp ik niet wat hij wil. Ik kijk in zijn zakken en snap nu dat ik mijn lege blikjes en flesjes bij hem kwijt kan. Hij verzamelt vuilnis wat nog gerecycled kan worden. Later in de reis loopt een vrouw een heel eind met mij mee, totdat ik mijn flesje fanta leeg heb gedonken en het haar geef. Er valt wat aan te verdienen.

Het verklaart ook de inzamelaars op de perrons die op de ruiten van de wagon tikken om lege flessen. Armoede krijgt ineens een grauw gezicht. Op één van onze langere treinreizen zonder airco in een hardseat vormt zich onder onze stoelen en op de tafel een aanzienlijke berg lege flessen. Met deze temperaturen drinken we soms wel tot 3 liter water per dag en dat levert afval op. De trein zet zich na een stop weer langzaam in beweging en we zien een man langs het raam lopen, wat moet hij tussen de treinen in? Juist flessen! En met een flinke zwaai flikkert Jaap B. een grote hoeveelheid flessen uit het raam en de man is hem erg dankbaar. Hij heeft een goede dag, wij zijn de rommel kwijt. Dat zijn baan, zoals vele banen in China, niet zonder gevaar is blijkt als we in Anshan lang moeten wachten op onze trein naar Shen Yang. Uit gesprekken met passagiers die al langer in de trein zitten, vernemen we dat er 3 vuilniszoekers zijn geschept, met onbekende gevolgen, maar we kunnen het wel raden.

Tijdens onze reis hebben we slechts één keer een vuilniswagen gezien, huisvuil, bedrijfsvuil, alles wordt gewoon ergens gedumpt. Op een belt, achter het huis, in de "rivier". Werkelijk overal komen we vuilnisbelten tegen. Met alle fijne luchten van dien. Aan de ene kant van de rivier wordt de was gedaan, aan de andere kant wordt er rioolwater geloosd.

Op macroniveau is het niet beter. Onderweg naar Anshan waar we de staalfabriek en de stoomlocs bezoeken, komt de gele smurrie uit de fabriekspijpen. De smog is weer dik aanwezig en we denken maar niet al te veel aan wat er ingeademd wordt als we het terrein op lopen. Gelukkig krijgen we wel een helm op maar verder worden we aan ons lot overgelaten en mogen onbeschermd vlak langs vloeibare ijzererts lopen. In het tegenlicht en tegen de zwarte en roodbruine constructies zien we de ijzerdeeltjes als een fijne regen op ons neerdalen. Ik weet zeker dat onze foto's van de Hoogovens bij Wijk aan Zee een stuk minder spectaculaire foto's opleveren. Vervuiling is bijzonder fotogeniek.

In en om de loodsen en werkplaatsen die we op verschillende plaatsen bezoeken lopen we nauwkeurig om de olieplassen heen en wat er aan groene en gele vloeistoffen in het water drijft wil ik ook echt niet weten. Niks biologisch in elk geval en ik ben blij dat mijn schoenzolen niet terplekke oplossen.