Verslag van de NVBS-SNE reis “Sporen in het land van Mao en Kim Il Sung.”
11 augustus – 4 september 2001

Een zwarte stroom streep in het landschap. (270kb)


Groot en imposant. (208kb)


Ogen te kort. (274kb)


Ineens is hij er, uit de tunnel en daarna direct stoomafblazen. (238kb)


Zwart en rood in een voornamelijk dor landschap. (295kb)


Wat je NIET mag doen langs de baan. (222kb)


De dienstregeling. (275kb)


Water innemen. (250kb)

Klaar voor de laatste etappe. (284kb).

EERST NAAR
• LEESWIJZER
• INLEIDING

CHINA

CHINA LOC voor LOC
• Chengde
• Shen Yang
• Anshan
• Baotou
• Fushun
• Jinpeng, de pas
• Datong

CHINA, THEMA'S ONDERWEG
• In de trein
• hard- en softsleepers
• Het verkeer
• Het weer
• Cultuur
• De Chinezen
• Vuilnisophalers en vervuiling
• Stedenbouw
• 25 dagen “hello”
• Wc- en darmpraat
• Gras
• Hutongs en markt
• Geld en prijzen
• Eten

NOORD-KOREA

NOORD-KOREA
• Inleiding
• Het land binnen komen
• Op naar P'Yongyang
• Kim en Kim religie
• Metro, treinen en locs
• Een bijzondere grens I
• Gat in de weg
• Een bijzondere grens II
• Het verkeer
• Onderweg
• De toekomst

ALGEMEEN
• Slot
• Links
• Disclaimer

China Loc voor loc
JIN PENG, de pas

De Jinpeng Pas is het andere hoogtepunt van onze reis wat betreft line siding. De pas ligt in Binnen Mongolië, een ander gebied dan waar we tot nu toe waren: kaal, heuvelig en leeg. De mensen zien er ook anders uit en er is naast het Chinees ook de Mongoolse taal. Onze standplaats is Reshui en we nemen onze intrek in het Telecom Hotel. Aan de andere kant van de straat staat het Railway Hotel, dat er volgens de gidsen wel beter uitziet, maar slechtere service heeft. En nog beter: wij hebben weer uitzicht op de stoomtreinen die in het dal voorbij rijden. Beter kan niet. De zendmast naast het hotel geeft een briljante telefoonverbinding met Nederland en ons toilet heeft een softseat.

's Middags beginnen we koortsachtig met line siden. Ondanks wat gemopper op de heuvel van de telekanonfotografeerders vinden we allemaal een stek en nemen plaats. De gids verdwijnt in het maïsveld, ik posteer me vlak naast de baan. De beleving van dichtbij trekt me nog het meeste. De eerste heuvel is nog nauwelijks goed en wel beklommen of we horen gerommel in de verte. Na enige tijd komt het onweer naar ons toe en houdt het op met zachtjes regenen. Het line siden verandert al rap in line sliden. We glijden de heuvel af door de modder die erg hardnekkig aan onze zolen blijft kleven. De eerste mooie plaatjes zijn gemaakt ten koste van een nat pak, we zien er uit als een stel verzopen katten. We trekken verder, het onweer blijft hangen waar het hangt en wij zoeken met de gids naar tunnels en overwegen, de treinen rijden hier bijna af en aan door het bochtige traject. We hoeven niet lang te wachten en morgen is er weer een dag, het wordt het rap donker.

De volgende dag kunnen we om 5 uur beginnen en zullen tot 5 uur op de pas bezig zijn. De vele lussen in de baan geven ons veel werk en de variëteit in fotogenieke plaatsen is erg groot en het traject is voor het grootste gedeelte niet erg begroeid, zodat vanaf de heuvel de baan mooi in zicht is. De chauffeurs rijden af en aan, maar naar boven lopen, naar de top van de heuvel moeten we toch echt zelf doen. Het is bloedheet, maar niet zo vochtig. De chauffeurs regelen ook eten voor de lunch: maïs en aardappelen. Mongolen eten aardappelen, we hebben ook al eerder perfecte Vlaamse Frieten gegeten!

De volgende dag na de graslandentocht lopen we van Reshui naar Galadestai. Het is weer zinderend heet en in het dorp is weinig leven op straat. Stoomfluiten blijven door het dal heen klinken, tijdens de wandeling betrappen we weer een loc op de spoorwegovergang. Op het station van Galadestai is geen mens te bekennen, het zal wel zo zijn dat iedereen pas in actie komt als wij 's avonds vertrekken. Waarschijnlijk hebben we één van de laatste passagierstreinen ter wereld die volgens dienstregeling rijden èn door stoom getrokken worden. Op een schoolbord in de gang staat de dienstregeling waarschijnlijk geschreven, we kunnen er geen touw aan vastknopen, maar zijn nog het meest verbaasd over hoe netjes het allemaal met bordkrijt geschreven is. Zelfs het logo van China Rail is nagetekend en ingekleurd. De stationscommandant heeft een mooi bureau en een zijn bed staat opgemaakt in de hoek van de kamer, het laken heeft het logo van de maatschappij.

Als we 's avonds vertrekken is er ineens allerhande personeel en we moeten toch vooral achter de witte lijn blijven op het perron. De stoomloc hijgt en puft het station binnen en op mijn bed in de wagon vind ik een fijne laag kolengruis. Helaas is het al donker en kunnen we het traject niet meer goed zien, maar het geluid van de loc vergoedt veel. 's Nachts wordt er van loc gewisseld en de volgende morgen kunnen we weer op het perron zien hoe er water wordt ingelaten. Wat later krijgen we dan toch een dieselloc die ons het laatste stuk naar Jinning zal trekken. In Jinning stappen we over op de lijn naar Baotou.