Verslag van de NVBS-SNE reis “Sporen in het land van Mao en Kim Il Sung.”
11 augustus – 4 september 2001

Nieuwsgierigheid is er overal, ook bij wat simpele koffers. (138kb)

EERST NAAR
• LEESWIJZER
• INLEIDING

CHINA

CHINA LOC voor LOC
• Chengde
• Shen Yang
• Anshan
• Baotou
• Fushun
• Jinpeng, de pas
• Datong

CHINA, THEMA'S ONDERWEG
• In de trein
• hard- en softsleepers
• Het verkeer
• Het weer
• Cultuur
• De Chinezen
• Vuilnisophalers en vervuiling
• Stedenbouw
• 25 dagen “hello”
• Wc- en darmpraat
• Gras
• Hutongs en markt
• Geld en prijzen
• Eten

NOORD-KOREA

NOORD-KOREA
• Inleiding
• Het land binnen komen
• Op naar P'Yongyang
• Kim en Kim religie
• Metro, treinen en locs
• Een bijzondere grens I
• Gat in de weg
• Een bijzondere grens II
• Het verkeer
• Onderweg
• De toekomst

ALGEMEEN
• Slot
• Links
• Disclaimer

25 dagen "hello!".

25 dagen hebben we mogen ruiken aan hoe het is om een bekende Nederlander te zijn. Op straat en in de trein spreken wildvreemde Chinezen je aan en we worden, zeker buiten Beijing, de hele dag aangekeken en nagekeken. Iedereen roept lachend "Hallo!" naar ons en beginnen harder te lachen als wij "Ni Hou!" roepen. Die titel van de Teleac cursus is dan toch nog ergens goed voor geweest. Schoolkinderen, die kennelijk wat Engels hebben geleerd komen giechelend naar ons toe. De een duwt de ander naar voren en die wil natuurlijk niet en uiteindelijk zegt ééntje: " Welcome to China!" waarop het hele stel gierend van de lach wegrent. Wij zijn verbaasd, maar de Chinezen zijn ook verbaasd dat je in zo'n uithoek komt, er komen niet veel niet-Chinezen in hun buurt. Het Noordoosten is nu niet bepaald erg toeristisch.

In het zomerpaleis even buiten Beijing rust ik even uit op de rand van een beeld en word ik gespot door 2 Chinese toeristen met camera. Ik geef toe, een roodblauw gestreept shirt, een rode broek, megaschoenen en een rood hoofd van de hitte, het ziet er waarschijnlijk niet uit. Eerst moet ik met de één op de foto, dan met de ander en dan met allebei. Helaas, zo vroeg in de reis ben ik er nog niet aan gewend en vergeet een foto van de meiden te maken.

Waar we ook zijn, we hebben altijd bekijks en de Chinezen hebben ook helemaal gelijk. Kijk nou toch eens wat voor rare grote schoenen die mensen hebben! Grote bergachtige modellen in een stad waar mensen met kleine sandaaltjes en dunne zomerschoentjes lopen. En dan die broeken! Wat moet je toch met al die zakken op je pijpen! En ze lopen ook allemaal met een bult op hun rug, zwéten man met dit weer!

Als we stilstaan worden we binnen de kortste keren omsingeld. De plaatselijke kermisattractie komt voorbij. Tja, we hebben ze in alle maten: klein groot, smal en breed, kaal en harig. Moet je voelen joh, ze zijn echt die kuiten van die lange! Ook in andere armen en benen wordt geknepen om de echtheid te testen. Op het stationsplein van Anshan ontstaat een echt opstootje. Er wordt veel gelachen, ik wijs nog maar eens op mijn stekeltjes, die zijn echt namelijk. Hilarisch!
Dan haalt een durfal een rolmaat uit zijn zak. Eelco moet eraan geloven, hij wordt opgemeten en ik zal de man eens even helpen. Eelco houdt de bovenkant van de rolmaat ver boven zijn hoofd, de Chinees houdt het andere eind bij Eelco's voeten en ik trek de rolmaat verder uit tot we een lengte van 3 meter hebben bereikt. De omstanders zien dat hun "vriend" in de maling genomen wordt en het feest is compleet. Om lol te hebben hoef je elkaar's taal dus niet te spreken. Na het vergelijken van onze schoenmaten gaan we dan toch maar weer richting perron, gevolgd door vele nieuwsgierigen.


Het is opvallend in al deze ontmoetingen, dat we nooit het gevoel hebben gekregen onveilig te zijn. We passen natuurlijk goed op onze spullen, maar minder goed dan ik in Amsterdam-C gewend ben. Al die dagen hebben we nooit het idee gehad dat onverlaten het op onze tassen gemunt hebben. Volgens de boeken is er wel straatcriminaliteit in China, maar we denken dat dit vooral in de drukke toeristische gebieden voorkomt.