Verslag van de NVBS-SNE reis “Sporen in het land van Mao en Kim Il Sung.”
11 augustus – 4 september 2001

Wat op straat wordt klaargemaakt (hier is dat mie) , wordt op straat gegeten. (132kb)

EERST NAAR
• LEESWIJZER
• INLEIDING

CHINA

CHINA LOC voor LOC
• Chengde
• Shen Yang
• Anshan
• Baotou
• Fushun
• Jinpeng, de pas
• Datong

CHINA, THEMA'S ONDERWEG
• In de trein
• hard- en softsleepers
• Het verkeer
• Het weer
• Cultuur
• De Chinezen
• Vuilnisophalers en vervuiling
• Stedenbouw
• 25 dagen “hello”
• Wc- en darmpraat
• Gras
• Hutongs en markt
• Geld en prijzen
• Eten

NOORD-KOREA

NOORD-KOREA
• Inleiding
• Het land binnen komen
• Op naar P'Yongyang
• Kim en Kim religie
• Metro, treinen en locs
• Een bijzondere grens I
• Gat in de weg
• Een bijzondere grens II
• Het verkeer
• Onderweg
• De toekomst

ALGEMEEN
• Slot
• Links
• Disclaimer

Eten.

Ons eerste ontbijt in Beijing is tegelijk onze eerste culinaire uitdaging. Soep, rijstepap, frieten, nasi, verschillende groenteschotels, kip en ook enkel gerechten die we niet kunnen thuisbrengen. Ook staan er een stapel casino sneetjes boter en wat andere westerse droge zoete dingetjes. Op bestelling kun je een ei laten bakken en dat gaat als volgt: in een koekenpan drijft een grote plas vet, een ei wordt daarin gelegd en nog eens overgoten met een schep vet. Het lijkt meer op frituren. Op straat is het al vroeg druk en veel Chinezen ontbijten buiten de deur, een warme hap.

Lunchen is ook warm eten en het lijkt erg op het avondeten. We krijgen geen bestek meer en er wordt de eerste dagen druk geoefend met stokjes. Het lukt zelfs om er pinda's mee te eten. De volgende uitdaging is met welwillende hulp van onze tafelgenoten. In het midden van de ronde tafel staat een draaiplateau waar de verschillende gerechten op worden neergezet. Je hoeft slechts te draaien om een gerecht naar je toe te halen en er met je stokjes wat van in je kommetje te doen. Maar … iemand anders draait terwijl jij opschept. Voorrangsregels op deze tafelrotonde kennen we niet! Oefening baart kunst en eten op je bord. 's Avonds wordt dit ritueel gewoon herhaald. Tijdens lunch en avondeten vloeit het bier (3,5 % alc) rijkelijk en thee is ook altijd voorradig.

In de kleine lokale restaurantjes van soms niet meer dan 10 stoelen is het helemaal feest. We worden gastvrij onthaald en iedereen kijkt. We kunnen de kaart niet lezen en ik blijk 'm zelfs op de kop te houden. Pret bij de Chinezen. Op de tafel naast ons staan niet echt appetijtelijke gerechten en met handen en voeten maken we duidelijk dat we voor 50 yuan willen eten en drinken. Het komt allemaal dik in orde, een voortreffelijk maal.

Een andere methode is het plaatjesboek van Jan Heemstra. Hij wijst een koe aan en een varken en een vis en nog wat beesten en groenten en uit een ander boekje komt het zinnetje: "Wat is de specialiteit van het huis?". Dooreten Jan! Deze geroosterde en gezouten cocons smaken best en we zullen toch nooit weten welke vlinders er uit gekomen zouden zijn. In het restaurant zwaait een "kittig ding" de scepter, zij is de baas en heeft de geldbuidel in beheer. Slim is ze ook want het boekje met Chinees-Engels wil ze goed bestuderen voordat we weggaan.

Door de gidsen worden we nog wel eens gewaarschuwd voor dit soort eettentjes, de hotels zouden beter zijn, maar wij laten ze praten. Hier krijgen ze geen commissie natuurlijk en staat het eten ook niet koud te worden als we laat zijn. De omloopsnelheid van het eten is hoog. Vaak worden na de bestelling de boodschappen pas gedaan en de temperaturen in de wok waarin het wordt klaargemaakt zijn erg hoog. De prijzen zijn onwaarschijnlijk laag. Het is voor gekomen dat we met 8 mensen voor 100 Yuan (fl. 30,--) eten en drinken en we krijgen het niet eens op.

Bij stalletjes op straat kun je ook goed eten als je maar ziet dat het onder je ogen wordt klaargemaakt. Verse mie wordt gesneden van een blok en direct gekookt. Allerhande gevulde broodjes liggen in het hete vet of zijn kokend heet gestoomd. We weten vaak niet wat we eten, maar het smaakt best.

Een goed restaurant herken je aan de drukte, hoe meer mensen hoe beter het eten. Goede reclame zit in je klandizie en als we binnen komen wordt die klandizie gewoon opzij geschoven en krijgen wij een plaatsje. En als dan ook nog de hele avond maaltijden worden afgehaald dan weet je zeker dat je goed zit. In Nederland heb ik namelijk nog nooit een Chinees een bij een afhaal Chinees eten zien halen. Toch?